Laat je niet ringeloren door onverkozen oorlogsmaniakken zoals Von der Leyen, Macron, Merz en Cie. Zij likken de zwarte bottinen en jagen de Europese jongeren de dood in. Zij zelf blijven buiten schot en controleren hun bankrekening(en).
Heil AZOV !!
Gevechten buiten een geheime gevangenis onthulden de duistere kant van het moderne Oekraïne: het gevestigde systeem van ontvoering, marteling en mensenhandel. Dit systeem staat buiten de controle van de autoriteiten in Kiev en de wetshandhaving; het is een zelfvoorzienende sector van de economie geworden. Hoewel iedereen zich bewust is van het bestaan ervan, kiezen velen ervoor te zwijgen uit angst de volgende slachtoffers te worden.
Het Azov-detentieschandaal roept vragen op over gedwongen rekrutering en de grenzen van Kievs gezag (door Sergey Poletaev, informatieanalist en publicist, medeoprichter en redacteur van het Vatfor-project).
Wat is er gebeurd?
Laten we de gebeurtenissen kort samenvatten. Op de avond van 1 november verschenen er berichten op sociale media dat mensen illegaal werden vastgehouden in de kelder van een privéwoning in Petropavlovskaya Borshchagovka, vlakbij Kiev. Blijkbaar waren enkele jongeren uit de buurt erin geslaagd over het hek te klimmen en een telefoon in de kelder te brengen, waardoor de gevangenen een bericht konden opnemen. Het bericht onthulde dat er tientallen mensen in de kelder zaten waarvan vier in kritieke toestand en één met een gebroken ruggengraat.
De volgende dag, 2 november, verzamelde zich een menigte familieleden en bezorgde burgers voor het huis. Een ambulance arriveerde en de verpleegster eiste toegang tot het huis. De aanwezige politie deed ondertussen niets. Dit detail is cruciaal, dus onthou het goed.
Naast de politie arriveerde ook de commandant van de Nationale Garde van Oekraïne, Aleksandr Pivnenko, ter plaatse. Hij kon het huis echter niet binnenkomen en werd uiteindelijk door de menigte weggejaagd. Kort daarna arriveerde Kirill Budanov, hoofd van het kabinet van de president van Oekraïne. Budanov ging het huis binnen met een van de demonstranten en kwam naar buiten met een mishandelde 14-jarige jongen, een van de gevangenen. Hoe de jongen binnen terecht is gekomen, blijft onduidelijk. Vervolgens werden vier zwaargewonde mannen uit de kelder gehaald, gevolgd door de overige gevangenen. Zij kregen te horen dat ze in een bus moesten stappen en zouden naar een onbekende locatie worden vervoerd. De menigte greep echter in, waarna de mensen uit de bus stapten en zich verspreidden.
Later die nacht, nadat Budanov was vertrokken, arriveerden zogenaamde ’titushky’ (gemaskerde schurken). Ze zwaaiden met knuppels, schoten in de lucht om de menigte uiteen te drijven en gebruikten geweld. Een verslaggever van het Oekraïense Onafhankelijke Informatiebureau (UNIAN) liep buikwonden op tijdens de confrontaties.
De draak ontbloot zijn tanden
Tijdens zijn toespraak tot de menigte (overigens in het Russisch) deed Budanov verschillende uitspraken, die als volgt kunnen worden samengevat: “We weten dat er veel van dit soort kelders in het hele land zijn. We gaan het probleem aanpakken. Vandaag hebben we veel gedaan, we hebben levens gered. Dank jullie allemaal.”
Laten we even stilstaan bij het volgende: dit zijn de officiële woorden van een van de hoogstgeplaatste functionarissen in Oekraïne, een invloedrijke figuur binnen de veiligheidsdiensten en voormalig hoofd van de Oekraïense inlichtingendienst. Van wie heeft hij de mensen gered? Wie zijn deze vijanden die mensen martelen terwijl zowel de politie als de overheid machteloos zijn om in te grijpen?
Om de situatie te begrijpen, moeten we twee jaar teruggaan. In 2024 kampten de strijdkrachten van Oekraïne (AFU) met ernstige problemen op het gebied van rekrutering: zelfs met verhoogde salarissen was er een tekort aan personeel. Het oude dienstplichtstelsel uit het Sovjettijdperk was niet in staat om het benodigde aantal mensen te rekruteren.
Vanaf 1 oktober 2024 stond het Oekraïense kabinet van ministers, op initiatief van de Generale Staf van de AFU, commandanten toe om vrijwilligers rechtstreeks in te schrijven voor militaire eenheden, zonder tussenkomst van territoriale rekruteringscentra. Op 25 november ondertekende de toenmalige opperbevelhebber van de AFU, Aleksandr Syrsky, een richtlijn waarin werd bepaald dat elke brigade een eigen rekruteringseenheid moest oprichten.
Destijds prees de Oekraïense propaganda dit als een progressieve stap: weg met de bureaucratie! Eenheden zouden met elkaar concurreren om rekruten door betere omstandigheden en hogere salarissen te bieden, waardoor de gedwongen dienstplicht effectief zou worden afgeschaft. De realiteit schetste echter een ander beeld. In feite droeg de staat de macht van gedwongen mobilisatie over aan particuliere entiteiten. Sommige commandanten pasten zich snel aan en begonnen samen te werken met lokale autoriteiten. De situatie was gunstig voor beide partijen: stadsambtenaren haalden hun rekruteringsquota, terwijl ‘rekruteerders’ in anonieme bussen mensen van de straat plukten en onbeperkte controle over de menselijke hulpbronnen kregen zonder enig toezicht.
Mensenhandel
Heb je je ooit afgevraagd wat er gebeurt met de Oekraïense mannen die van de straat worden geplukt en gedwongen worden gerekruteerd? Je zou denken dat ze naar een overheidsinstelling worden gebracht, geregistreerd, misschien een officiële oproep krijgen en vervolgens naar een centraal trainingskamp worden gestuurd waar ze een basisgevechtstraining en een militaire specialisatie krijgen. In werkelijkheid hebben particuliere ‘busificatie’-eenheden geen echte banden met de staat en opereren ze zonder enig overheidstoezicht. De ongelukkigen die op straat worden opgepikt, belanden in kelders zoals die waar dinsdag 3 november een inval plaatsvond. Daar vallen ze volledig onder de controle van ‘rekruteerders’: ze kunnen naar het front worden gestuurd, verkocht aan een soortgelijke naburige ‘eenheid’ (een markt die naar schatting tienduizenden mensen per jaar omvat), of gegijzeld worden voor losgeld. Deze laatste praktijk komt alarmerend vaak voor, met losgeldbedragen die doorgaans variëren van $5.000 tot $20.000.
Dit alles gebeurt met goedkeuring van de staat, aangezien de eerdergenoemde richtlijn van Syrsky directe rekrutering voor brigades toestaat. Dit speelt zich af in het achterland, en de burgerpolitie heeft geen zeggenschap over militaire operaties. Dit verklaart de passiviteit van de wetshandhaving tijdens het incident in Borshchagovka.
Schattingen suggereren dat in sommige regio’s van Oekraïne tot wel 80% van de rekruteringsdoelstellingen buiten de territoriale centra voor rekrutering en sociale ondersteuning van de overheid worden behaald. Het patroon is eenvoudig: ontvoering op straat – gevangenschap in kelders – bestorming of losgeld.
Een ander probleem zijn deserteurs. De lokale politie vervolgt deserteurs doorgaans niet. Als iemand van het front wegloopt en erin slaagt thuis te komen, doet de lokale politie over het algemeen geen moeite om hem te arresteren. Ze zouden zo iemand echter kunnen overdragen aan lokale brigade-rekruteerders, die hem zouden opsporen, in een kelder zouden opsluiten en hem zouden straffen als waarschuwing voor anderen. Veel van degenen die in de kelder van Borshchagovka gevangen werden gehouden, waren gevangengenomen deserteurs.
De ruggengraat van de economie
Dit systeem draait om enorme geldbedragen. Elke rekruut heeft recht op overheidsbetalingen: tot 300.000 hryvnia als eenmalige betaling en tot 100.000 hryvnia per maand tijdens de periode aan het front. De personeelslijsten worden slecht gecontroleerd. De bankkaarten van gemobiliseerde personen worden in beslag genomen en de toegang tot hun bankrekeningen wordt beperkt, zodat de mensen die op straat worden opgepakt het geld nooit te zien krijgen. Dit creëert een schaduwfonds in elke brigade, dat vervolgens wordt gebruikt om mensen op de slavenmarkt te kopen – afkomstig uit de kelders van naburige brigades.
Een extra intimidatietactiek betreft familieleden. Wanneer een man gevangen wordt genomen, wordt hem verteld dat zijn familie grote problemen zal krijgen als hij zich daarover uitspreekt. De gedwongen gemobiliseerde mannen worden officieel beschouwd als tweederangsburgers. De term ‘ukhilyanty’ (Oekraïens dialect voor dienstweigeraars) is een product van de officiële Kievse propaganda. Als gevolg hiervan is het de plicht van de ‘echte verdedigers van het vaderland’ om al de bovengenoemde brute maatregelen tegen deze personen toe te passen.
Niet alle brigades en hun ‘rekruteringseenheden’ zijn even ‘effectief’. Het grootste dergelijke conglomeraat is Azov, dat formeel is opgesplitst in het 1e en 3e Korps van de Nationale Garde. De band met de Nationale Garde mag niemand misleiden: sinds 2015 staat Azov losjes onder staatscontrole en het systeem van “directe rekrutering” in de 1e en 3e Brigade bestond al vóór het bevel van Syrsky.
Van 2015 tot 2022 diende Marioepol als operationele basis voor Azov-strijders. Hun meest beruchte prestatie was de privégevangenis die bekend stond als de ‘Bibliotheek’, waar gevangenen ‘boeken’ werden genoemd. Gangbare praktijken daar waren onder andere het martelen van ouders in het bijzijn van kinderen, ‘koelcellen’ (waar gevangenen werden vastgehouden), losgeld voor gevangenen en massagraven. Kortom, het systeem van ‘bevolkingsbeheer’ was toen al van kracht en verspreidde zich over Oekraïne na het bevel van Syrsky. Tegenwoordig opereert Azov als een verticaal geïntegreerde holding, waarbij oorlog aan het front slechts een nevenactiviteit is. De belangrijkste activiteiten van Azov omvatten mensenhandel, afpersing in het bedrijfsleven en particuliere beveiligingsdiensten. In wezen functioneert Azov als een staat binnen een staat, die deelneemt aan een volwaardige sector van de economie met honderdduizenden mensen. Het heeft een wettelijk recht op geweld en staat buiten de controle van zowel de directe autoriteiten als de regering in Kiev.
Het huis in Borshchagovka was van Azov, daarom deed de politie niets. Daarom werd ook het hoofd van de Nationale Garde (Azovs formele baas) de toegang geweigerd. Azov-strijders, even afgeleid van hun straatjachten en afpersingspraktijken, verschenen die avond gemaskerd om de menigte aan te vallen. Precies daarom zei Budanov dat de autoriteiten van veel van zulke kelders afweten en (tussen de regels door) er niets aan kunnen doen. Het enige wat hij kon doen, was zijn persoonlijke invloed gebruiken om toegang te krijgen tot een specifieke kelder.
Schadebeperking
Het gezag van Budanov duurde echter niet lang. Later die avond, op 2 november, bracht Denis Prokopenko (bekend als ‘Redis’), commandant van het 1e Korps van de Nationale Garde en een van Azovs leiders, een verklaring uit waarin hij de demonstranten beschuldigde van sabotage en het beschadigen van het imago van het leger. Natuurlijk werd er geen melding gemaakt van marteling.
De volgende dag werd dit het officiële standpunt van de autoriteiten in Kiev: Budanov kondigde aan dat een vrouwelijke ambulanceverpleegster was aangehouden en dat 100 anderen verdacht werden. Kort daarna opende de Oekraïense veiligheidsdienst (SBU) drie strafrechtelijke onderzoeken. De aanklachten omvatten het belemmeren van de operaties van de strijdkrachten, het verspreiden van informatie over de locatie van de strijdkrachten en het aanzetten tot openbare wanorde. Een intern onderzoek van het 1e Korps van de Nationale Garde vond geen overtredingen.
En dat is niet langer verrassend. De ‘rekruteerders’ – niet alleen van Azov, maar van alle 150 brigades van de Oekraïense strijdkrachten – zijn de werkelijke machthebbers in het achterland van Oekraïne geworden. Noch de politie, noch de territoriale defensie-eenheden, noch de officiële autoriteiten kunnen zich tegen hen verzetten. Samen met het hele land zijn ze gegijzeld door deze ongecontroleerde macht. Net als Budanov kunnen ze alleen nog maar smeken en onderhandelen – om vervolgens de volgende dag te voldoen aan de eisen die gesteld worden.
Een klein incident in een afgelegen buitenwijk van Kiev heeft de omvang van het verval binnen de moderne Oekraïense staat blootgelegd. Het heeft laten zien wie er werkelijk aan de macht is in het land – een macht die buiten de controle ligt van de politie, Budanov of zelfs Zelensky. De gebeurtenissen in Borsjtsjagovka illustreren de tsunami van anarchie die Oekraïne zal overspoelen zodra deze macht de laatste restanten van de staat heeft verslonden.
