“What I see in Europe, I spoke with all the key European leaders over the weekend, is widespread support for what the president is doing and also making sure that when it comes to logistics, access, defending key US interest in Europe and in the region, the Europeans are really stepping up.”
“Wat ik in Europa zie, en ik heb dit weekend met alle belangrijke Europese leiders gesproken, is brede steun voor wat de president doet, en ook de bereidheid om ervoor te zorgen dat de Europeanen echt hun verantwoordelijkheid nemen als het gaat om logistiek, toegang en het verdedigen van belangrijke Amerikaanse belangen in Europa en de regio.”
« Ce que je constate en Europe – j’ai parlé avec tous les principaux dirigeants européens ce week-end – c’est un large soutien à l’action du président et une volonté de s’assurer que, sur les plans logistique, d’accès et de la défense des intérêts américains clés en Europe et dans la région, les Européens intensifient leurs efforts. »
Mark Rutte on ‘Kim Iversen Show 5 november 2026’ – https://www.youtube.com/watch?v=dw5-y0wTcIk
NATO voor beginners
We beginnen bij het begin: De eerste opperbevelhebber bij de NATO was Dwight Eisenhower (1950-1952). Lord Hastings Ismay zwaaide daarna de plak tot 1957. Beiden kregen assistentie van Bernard Saw Montgomery die in dienst was van 1951 tot 1957. Ismay was de eerste Secretaris-Generaal van de NATO. Hij was daarvoor al militair adviseur van Churchill.
Paul-Henri Spaak, voorheen Belgische minister van buitenlandse zaken, Belgische vertegenwoordiger voor de levering van Katangees uranium aan de VS (voor de productie van de atoombommen voor Hiroshima en Nagasaki), en aanwezig bij de oprichting van de NATO, werd de tweede Secretaris-Generaal. Hij bleef in die functie tot 1961. Spaak was ook betrokken bij de illegale bouw van de nucleaire installaties in Thule (Groenland) eind jaren 1950. Intussen stroomden de (ex)-nazi’s via Operatie Paperclip binnen.
Tijdens het mandaat van Salon Socialist Spaak gebeurde er iets eigenaardigs: Hans Speidel, een nazi-generaal die tijdens de Tweede Wereldoorlog stafchef was van Erwin Rommel, werd na de oorlog militair adviseur van de Duitse kanselier Adenauer. Volgens Wikipedia was Adenauer een grote tegenstander van Adolf Hitler en de nazi’s. Hij zou de nazi’s negeren en zich concentreren op de communistische dreiging. Wikipedia is een CIA-tool en propageert wel meer van dat soort tegenstrijdigheden. De realiteit zag er ook heel anders uit. Adenauers’ adviseur Speidel hield toezicht op het voortzetten van Duitse (nazi) aanwezigheid in de NATO. Van 1957 tot 1963 was Speidel opperbevelhebber van de geallieerde grondtroepen van de NATO in Centraal-Europa. En dat valt moeilijk te rijmen met wat het bizarre volkje achter Wikipedia ons wil doen geloven.
Decennialang dienden voormalige Duitse oorlogscriminelen in de hoogste NATO-rangen. De meesten onder hen waren vooraanstaande nazi’s die via topfuncties in het West-Duitse leger gepromoveerd werden naar de top van de NATO-afdelingen in Europa. Dat was een algemeen fenomeen na WO2 in West-Europa en vooral in West-Duitsland.
Nazi’s die Hitler steunden in diens genocidemisdaden, veel medeplichtigen aan de holocaust, werden nooit voor de rechter gebracht voor hun moorden op Joden, Polen, Grieken, Russen, Roma, homo’s en Europeanen, maar kregen topfuncties in de NATO, in de West-Duitse regering, in het leger, in de industrie en in de Duitse maatschappij.
De bekendste onder hen was Adolf Heusinger, hoofd van de Operationsabteilung van 1940-1944. Hij was eigenlijk de stafchef van Hitler en hielp bij het plannen van de nazi-invasies in Polen, Noorwegen, Denemarken en Frankrijk. Hij werd op 1 augustus 1940 gepromoveerd tot kolonel en werd daarmee nummer drie in de planningshiërarchie van het leger. De man die Hitler hielp bij die invasieplannen – wat direct leidde tot de dood van miljoenen mensen – kreeg de leiding over het nieuw opgerichte West-Duitse leger, de “Bundeswehr”. Hij werd niet berecht, integendeel, hij klom op tot de hoogste militaire rangen van het Derde Rijk en werd in 1944 korte tijd chef van de generale staf. Heusinger werd na de oorlog spion voor de CIA. Hij zat in de militaire top van de regering Adenauer tussen 1957 en 1961 en werd daarna benoemd tot voorzitter van het Militair Comité van de NATO, een functie die hij bekleedde tot 1964.
Dirk U. Stikker, Nederlands minister van buitenlandse zaken, werd de nieuwe secretaris-generaal van de NATO. Zijn opvolger, de Italiaan Manlio Brosio, oefende die functie uit van 1964 tot 1971. Ook op een hoge stoel zat toen Johann von Kielmansegg, kolonel van de Generale Staf van de Wehrmacht van 1942 tot 1944. Hij werd na de oorlog ingelijfd bij het Duitse leger en klom op tot brigadegeneraal. Hij was de opperbevelhebber van de geallieerde NATO-strijdkrachten in Centraal-Europa in 1967 en 1968.
Jürgen Bennecke was lid van de generale staf van het nazi-leger. Hij werd generaal in het naoorlogse Duitse leger. Van 1968 tot 1973 was hij opperbevelhebber van de geallieerde NATO-strijdkrachten in Centraal-Europa.
In 1968 werd in het Duitse parlement een wet goedgekeurd, de zogenaamde Dreher-wet. Die wet hield in dat de talloze nazimisdaden, gedefinieerd werden als doodslag. Daarvoor gelden andere regels. Vele zaken passeerden plots de termijn van verjaring. Nazi-kopstukken konden niet langer vervolgd worden en vonden een thuishaven bij CIA, FBI, NATO, NASA, en andere organisaties die na de oorlog opgericht werden. Onder kanselier Konrad Adenauer konden de voormalige nazi-officieren vrij carrière maken.
Brosio werd opgevolgd door Joseph Luns, Nederlands politicus en zesde Secretaris-Generaal van de NATO van 1971 tot 1984. Onder diens mandaat klommen de swastika’s hoog op in de NATO-rangen.
Johannes Steinhoff was gevechtspiloot bij de Luftwaffe tijdens de Tweede Wereldoorlog. Zijn record van 176 neergeschoten vijandelijke vliegtuigen en zijn ervaring in bijna duizend missies als jachtpiloot, leverden hem de belangrijkste onderscheiding van het Derde Rijk op: Ridder van het IJzeren Kruis. Steinhoff was in 1965 en 1966 stafchef en bevelhebber van de geallieerde NATO-strijdkrachten in Centraal-Europa. Van 1966 tot 1970 was hij stafchef van de Luftwaffe Bundeswehr. Van 1971 tot 1974 diende hij, naast andere functies bij de NATO, ook als voorzitter van het Militair Comité.
Ernst Ferber was majoor in het Duitse leger en organisatieleider bij het opperbevel van de Wehrmacht van 1943 tot 1945. Hij werd onderscheiden met het IJzeren Kruis 1e klasse. Van 1973 tot 1975 was hij NATO-opperbevelhebber van de geallieerde strijdkrachten in Centraal-Europa.
Karl Schnell, afdelingschef in de westelijke campagne van 1940, werd later eerste algemene stafofficier van de 76e Pantserdivisie in 1944. Hij ontving het IJzeren Kruis 2e klasse. Hij studeerde economie en klom op tot luitenant-generaal. Later volgde hij generaal Ferber op als opperbevelhebber van de geallieerde NATO-strijdkrachten in Centraal-Europa van 1975 tot 1977.
Franz Joseph Schulze, luitenant en regimentscommandant bij de nazi-luchtmacht, werd onderscheiden als Ridder van het IJzeren Kruis in 1944. In het naoorlogse Duitsland werd hij generaal. Van 1977 tot 1979 was hij opperbevelhebber van de geallieerde NATO-strijdkrachten in Centraal-Europa.
Ferdinand von Senger und Etterlin, luitenant van de 24e Pantserdivisie in het Duitse leger, nam deel aan de Slag om Stalingrad, was adjudant van het opperbevel van het leger en kreeg het Duitse Gouden Kruis, een van de belangrijkste onderscheidingen. Aan het einde van de oorlog was hij stafchef bij de marine van het Derde Rijk. Later voerde hij als generaal het bevel over verschillende tankbataljons. Van 1979 tot 1983 was hij opperbevelhebber van de geallieerde NATO-strijdkrachten van Centraal-Europa.
In plaats van terecht te staan voor hun deelname aan oorlogsmisdaden tijdens WO2, werden die gedecoreerde nazi’s, topgeneraals in de NATO. Het is dan ook geen verrassing dat in Oekraïne de nazi’s bewapend worden door de NATO.
Peter Carrington was minister van buitenlandse zaken onder Thatcher tijdens de Falkland-oorlog. Hij was NATO-Secretaris-generaal van 1984 tot 1989. Manfred Wörner, eerder Duits oorlogsminister, leidde de NATO van 1988 tot 1994. Vlaamse piano-socialist Willy Claes nam de fakkel over maar moest nog geen jaar later zijn koffers pakken na een corruptieschandaal rond Agusta-helicopters. Zelf beweert hij er te zijn ingeluisd door het Vaticaan. Hij beweerde ook dat sjoemelen de gewone gang van zaken was op dat niveau. Daar vertelt Claes niets nieuws. Maar wie kan dat verifiëren? Ondervragingen gebeurden achter gesloten deuren en ook dat is geen nieuws. Javier Solana, Spaans politicus, volgde Claes op en bleef tot 1999. Hij zetelde ook in de Raad van de EU-defensie.
Het complete artikel “NATO voor beginners” vind je op https://cannaclopedianieuws.com/index.php/2026/05/20/3-nato-voor-beginners/
Mark Rutte is de laatste NATO-baas.